Beluister de column

Ach, we zijn als wuivend graan, we zijn gekomen om te gaan.

De telefoon gaat en Ina vertelt me dat ze slecht nieuws heeft.

De dokter heeft gezegd dat in de linker long een tumor zit en in de rechter uitzaaiingen. Operatie is niet meer mogelijk. We zijn ons rot geschrokken, zegt ze.

Ik schrik ook en kan het niet geloven. Jij, Ina?

Overkomt jou dit?

Jij hebt nooit gerookt, je hoort niet tot de risicogroep, ach zeg ik, dit zijn woorden die er niet toe doen; loze woorden. Sorry, er valt een stilte...

De eerste week na dit bericht, wil Ina alleen zijn met partner, kinderen en kleinkinderen.

In de retraite spreek ik over afscheid nemen, ik heb ‘t over wuivend graan, gekomen om te gaan. We ontsteken een kaars als teken van verbinding. Hoe ik het ook wendt of keert een bericht zoals dit triggert natuurlijk wat er werkelijk in me leeft: een onprettige booschap, die hoor ik liever niet.

Dit wil je niet waar hebben en mijn geest, verbant de werkelijkheid naar het land der dromen. Het voelt als een droom. Een droom waarin blijvendheid een belangrijke rol speelt. Ik wil Ina niet kwijt. Ik wil nog even mijn droom koesteren

Het is dominee Suurmond die me wakker schudt met zijn eigen verhaal over kanker. Hij noemt de tumor de grote onthechtster, want kanker onthecht je van wat altijd zo vanzelfsprekend van jou was: jouw borst, jouw ogen, jouw gezondheid, jouw leven.

Zijn woorden doen me direct aan Boeddha denken, waar die zegt: Wat niet van jou is moet je loslaten. Je vraagt je dan meteen: wat is niet van mij? Nou, zegt de Boeddha: je oog is niet van jou.

Is het oog niet van mij. Als het oog niet van mij is van wie is het dan wel? Van zichzelf zegt de Boeddha. Het is niet jouw bezit.

En wat voor het oog geldt , geldt ook voor oor en neus en tong en het hele lichaam. Ook voor longen? Ja, ook voor longen. Ook longen moet je loslaten. Ook longen zijn van zichzelf en maken hun eigen proces door.

Zou ik dit Ina kunnen zeggen?

Inmiddels zijn we 10 dagen verder en kan ik haar bellen. Ik weet niet hoe ze ervoor staat, misschien is ze wel heel verdrietig.

Dag Ina, wat fijn je stem te horen. Ja, dat vind ik ook.

En dan gaat ze in één stuk door:

Ik sta op scherp, ben ieder ogenblik aanwezig. Dit is nog nooit zo sterk geweest. Ik besef dat ik alles moet loslaten en dat gaat, maar wat ik heel moeilijk vind is het loslaten van alle liefde en warmte, die naar me toe komt.

Dat snap ik, je bent geliefd van alle kanten. Maar je mag ervan genieten terwijl je leeft in het hier en nu.

Ja, iets anders is er niet. Ik kan niet vooruit kijken, de dokter spreekt over een paar maanden. Wat zijn een paar maanden? Maar ik hoop nog op een wonder. Mensen zeggen je moet blijven geloven in het wonder. Een wonder waardoor alles plotseling kan veranderen.

Zeg me: hoe kan ik de realiteit van een paar maanden kombineren met geloven in een wonder?

Voorzichting opper ik: hoe zou het zijn om bij de realiteit te blijven? Bij wat er nu is. Ook het wonder gebeurt in het NU. In het Hier en Nu leven in aandacht, zonder konflikt.

Ze lacht door de tranen heen: Mijn partner verdraagt zelfs de geur van hyacinthen; de vensterbank staat er vol van; vroeger kon ze die geur niet verdragen. It’s like paradise zegt ze en ik voel me bevoorrecht.

Ik hoor hoe gelukkig ze is, en vraag me af of ik zal zeggen: ook dit gaat voorbij. Nee, besluit ik, laten we voor medevreugde gaan. Voorzichtig opper ik: ‘Lucky you Ina, Jij hebt de Divine messengers verstaan. De drie goddelijke boodschappers: ouderdom, ziekte en dood. Ze zijn bij je langs gekomen en je hebt de deur open gehouden en voelt je bevoorrecht.

‘Ik doe het niet, zegt ze, het gebeurt. Ik zit in een heel bijzondere periode van mijn leven. De afronding. Ik heb nog nooit zo intens geleefd. Nog nooit zo intens van moment tot moment geleefd in aandacht. Ik huil van ontroering en van geluk.

Lieve Ina, lieve vriendin en corrector van de colums, secretaris van sanghametta vanaf het eerste uur, schrijfster, raadgeefster, enz.wat vloeit je hart over: je laat me zien, hoe iedere moeilijkheid een mogelijkheid in zich draagt, hoe kanker de geest zacht maakt, en de naderende dood mededogen oproept. Hoe we in kwetsbaarheid verbonden zijn. Laat me even bij je zitten, dat is genoeg, want

we zijn als wuivend graan, gekomen om te gaan.